Fritatta ze szparagami, pieczarkami, porem i botwinką

W tym roku szparagi są w naszym domu codziennie i z reguły w nowych odsłonach. W poprzednich latach królowały makarony z ich udziałem oraz szparagi zapiekane z szynką parmeńską, zapiekane z jajkami, z rzadka pieczone z innymi warzywami lub ziarnami.

W tym roku fritatty, pierożki w japońskim stylu ze szparagami, dużo zapiekanych szparagów z ziołami i różnymi kaszami i warzywami.

Oto pierwsza fritatta.

Pomysł powstał na bazie lektury internetowej anglojęzycznych przepisów na fritatty ze szparagami.

 

Składniki:

 

- 1/3 – ¼ małego pora – pokrojonego w półplastry;

- niecały pęczek zielonych szparagów- z odłamanymi końcówkami, obranych, pokrojonych w niespełna centymetrowe kawałki;

- ok. 3-5 pieczarki – pokrojone w plastry;

- kilka listków botwinki lub szpinaku – drobno pokrojonych;

- ½ cebuli - pokrojonej w półplastry;

- kilka łyżek mleka zwykłego lub sojowego lub innego roślinnego – u mnie bez laktozy;

- 3- 4 jajka - u mnie 2 jajka i dodatkowo 2 białka z jajek;

- ser żółty pokrojony w drobną kostkę – ilość wg uznania;

- sól, pieprz;

- olej do smażenia;

Wykonanie:

1. W garnku/patelni z grubym dnem na oleju do smażenia poddusić chwilę pora, cebulę i pieczarki. Po chwili dodać szparagi i botwinkę.

2. W misce ubić nieco trzepaczką jajka. Dodać mleko, sól i pieprz. Wymieszać  ponownie.

3. Na podsmażone warzywa wlać jajka. Wierzch posypać żółtym serem. Przykryć pokrywką. Trzymać na ogniu chwilkę, a następnie wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 stopni i piec fritattę bez pokrywki przez kilka minut, na tyle, by wierzch jajka nie ściął się zupełnie i pozostała delikatna pianka.

Do fritatty zrobiłam ala cadzyk - jogurt z czosnkiem, ziołami, solą, pieprzem i potartym zielonym ogórkiem.

Zamiast sałatki green smoothie. Więcej na temat tego cudownego napoju tutaj.

Ku mojemu zaskoczeniu mąż zjadł, pochwalił i dopominał się o więcej. A dzieci…choć to takie zielone, też wcięły  - do końca.

Polenta z dodatkami

Powinnam powiedzieć jak Sarah z My NewRoots: Polenta where have you been whole my life? Bo to prawda. Z domu rodzinnego nie wyniosłam świadomości istnienia polenty. W ciągu ostatnich może 2 lub 3 lat przewinęła się mi gdzieś nazwa – polenta - i tyle. Ale dopiero kiedy zobaczyłam posta z zacytowanym pytaniem u Sarah, poczułam, że muszę spróbować polenty.

Zrobiłam ją ze szparagami podobnie jak Sarah. Była ok. Na mężu nie zrobiła szczególnego wrażenia. Ja uwielbiam wszystko co ze szparagami, wszelkie kasze i ich odmiany, więc mnie przepis usatysfakcjonował bardzo. Jednak polenta znowu na kilka miesięcy poszła w zapomnienie.

Kolejnym razem polenta powróciła wzmagając mój apetyt na nią i ciekawość pod wpływem Yotama Ottolenghiego, który opisywał jak jego ojciec przyrządzał polentę zawsze w większej ilości. Część dawał do zjedzenia z jakimś sosem w stanie półpłynnym, a resztę zostawiał na natłuszczonej powierzchni do następnego dnia, kiedy to kroił polentę w stanie stałym w kawałki i smażył je na oleju. Serwował z sałatą. Zresztą Ottolenghi proponuje kilka sposobów przyrządzenia polenty.

W podobnym czasie spotkałam w „Poniedziałki bez mięs” Paula McCartneya zbliżone przepisy z polentą. Zrobiłam mix przepisu Ottolenghiego, Mcartneya i własnych udoskonaleń.

Smakowało wszystkim.

Składniki (ilość wg uznania):

- polenta;

- bulion;

- mleko;

- cebula – pokrojona w pół plastry;

- małe pieczarki – pokrojone na połówki;

- cukinia – pokrojona w cienkie plastry;

- masło;

- ząbki czosnku – posiekane;

- parmezan;

- olej do smażenia;

- sól, pieprz;

- zioła wg wyboru – tymianek, estragon;

 - orzechy włoskie;

Wykonanie:

1. Do gotującego się bulionu wsypać polentę. Mieszać od czasu do czasu. Podlać mlekiem gdy zacznie gęstnieć. Przy czym mleka powinno być nie więcej niż 1/3 w porównaniu do bulionu. Gotować ok. 50 minut. Ostatecznie powinna mieć konsystencję gęstej owsianki, co można osiągnąć dodając w razie potrzeby więcej wody, gdyby była zbyt gęsta lub odparowując nadmiar płynu.

2. Na oleju do smażenia z odrobiną masła obsmażyć pieczarki – kiedy grzyby odparują nadmiar wody - po kilku minutach dodać cebulę oraz cukinię. Smażyć – dusić przez kilka minut, dodać czosnek i smażyć jeszcze chwilkę . Doprawić solą, pieprzem i ziołami. Pozostawić w cieple.

3. Gdy polenta jest już gotowa dodać do niej masło i parmezan. Wymieszać.

4. Nałożyć na talerze polentę, a na nią zawartość patelni. Ewentualnie posypać orzechami.

Ottolenghi proponuje zapiekanie podobnie przyrządzonej polenty wraz z przygotowanym farszem grzybowym na wierzchu  i dodatkowym serem.

Ja z uwagi na priorytet w postaci szybkiego zrobienia obiado – kolacji zaniechałam pieczenia.

Polentę można przygotowywać z różnorakimi „nadzieniami” – jak choćby wspomniane przeze mnie letnie, zielone nadzienie z zielonych warzyw, czy też z bakłażanem. Grzyby wstępują dość często jako wierzchnia warstwa polenty – spotkałam się z tym w kilku różnych przepisach. Niezależnie od różnić w ich przyrządzeniu, doprawieniu, czy połączeniu z innymi warzywami, bazą były grzyby.

Tak przyrządzona polenta ma kremową konsystencję. Niewątpliwie na smaku zyskuje dzięki dodatkowi masła oraz w związku z dodaniem mleka do gotowania.

Krupnik grzybiarza

Pozwoliłam sobie serwowaną zupę nazwać krupnikiem, bo tak jakoś nieodmiennie, chyba nie mnie jednej, kojarzy się, że jak w zupie jest pęczak, to to krupnik być musi. Zatem moja zupa, jako że jest z pęczakiem, została nazwana krupnikiem.

Pomimo, że pojawiają się w niej nieco inne nuty smakowe za sprawą znacznej ilości grzybów, krupnik był w znacznej mierze podobny do tego klasycznego i warto się na niego skusić na zasadzie krupnikowej odmiany.

Nam (wszystkim, w tym Niejadce) zupa bardzo smakowała.

Przepis z BBC GF.

Składniki na 3 porcje:

- ok. 700 ml. bulionu warzywnego lub rybnego ( u mnie warzywny);

- pół kieliszka wina;

- ok. 100 g. boczku pokrojonego w kostkę;

- 2 gałązki selera naciowego – pokrojonego w kostkę;

- niecała średnia marchewka  - pokrojona w kostkę;

- niecała średnia pietruszka – pokrojona w kostkę;*

- cebula – posiekana;,

- ok. 15 g. suszonych leśnych grzybów;

 - 2 ząbki czosnku – posiekane;

- ok. 80 g pęczaku;

- zielone warzywa liściaste np. szpinak, roszponka, kapusta pekińska, mangold…

- olej do smażenia;

- gałązka świeżego rozmarynu lub tymianku – ja dałam suszony tymianek;

- parmezan do posypania zupy - pominęłam

- sól, pieprz do smaku.

* w oryginalnym przepisie są 2 marchewki, ja zamieniałam na marchewkę i pietruszkę.

Wykonanie:**

1. W garnku, najlepiej z grubym dnem, rozgrzać olej podsmażyć boczek i cebulę. Następnie  dodać czosnek, smażyć minutę po czym wrzucić pęczak zalewając całość bulionem. Gotować ok. 20 minut, po tym czasie należy dodać pozostałe warzywa: marchewkę, pietruszkę i seler naciowy oraz zioła. Gotować dalej co najmniej 20-25 minut, aż warzywa będą odpowiednio miękkie (al dente), a pęczak gotowy.

2. Suszone grzyby zalać wrzątkiem. Po ok. 10 minutach wyjąć grzyby, pokroić w mniejsze części i podsmażyć na osobnej patelni przez ok. minutę. Na patelnie po tym czasie wlać wino i czekać do jego odparowania.

Następnie grzyby wraz z wodą, w której się moczyły dodać do zupy wraz z warzywami.

3. Na 5 minut przed zakończeniem gotowania zupy, należy dodać do niej zielone warzywa liściaste pokrojone w mniejsze kawałki. Całość podgrzewać jeszcze przez 5 minut.

** Moja procedura wykonania zupy została zmieniona w porównaniu do oryginalnej. Przede wszystkim warzyw nie obsmażam razem z cebulą i czosnkiem, tylko dodaję je w połowie gotowania pęczaku, bo warzywa przez 45 minut gotowania rozgotują się prawie na papkę, zwłaszcza pokrojone w kostkę. Zatem dla zachowania ich jędrności gotuję je połowę krócej.